ถ้ารักไปแล้วถึงรู้ว่าไม่ควรจะรักผู้หญิงยังไงก็แพ้ผู้ชายอันตรายอยู่ดี
ประโยคนี้มาจากบทสนทนาเล็กๆน้อยๆ ในนิตยสารฉบับที่ให้ความรู้เกี่ยวกับในเรื่องความรักที่ฉันเห็นว่ามันเป็นเรื่องที่เหลวไหล
ผู้หญิงนะหรอจะแพ้ผู้ชาย.........ไม่มีวันซะหรอก ฉันนั่งพูดกับตัวเอง
แต่ถ้ารักไปแล้วถึงรู้ว่าไม่ควรจะรัก ก็ยังจะรัก ความรู้สึกแบบนี้ทำไมมันจะควบคุมไม่ได้ฉันเคยคิดว่าถ้าเป็นฉันก็คงจะไม่พูดคำว่า รักไปแล้วถึงรู้ว่าไม่ควรจะรัก ก็ยังจะรัก เด็ดขาดนั่นมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอที่สุดในโลกและอ่อนต่อโลกส่วนฉันเคยคิดว่าตัวฉันคงเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าใคร
มันเป็นความมั่นใจโดยที่ด้อยประสบการณ์...........
ถ้าสามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ก็คงไม่มีใครต้องกลุ้มใจ
ถ้าสามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ก็คงไม่มีใครคิดที่จะรัก
ถ้าสามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ก็คงไม่มีใคร มี....ความรัก
ซิลเธอจะกลับไปอยู่กับพ่อแม่และน้องจริงๆหรอ แฟร์ยืนคุยกับฉันอยู่นาน
แฟร์พยายามดึงตัวฉันเอาไว้ฉันก็เข้าใจนะที่แฟร์ไม่อยากให้ฉันไปอยู่กับแม่ก็เพราะว่าเธอสนิทกับฉันที่สุดในกลุ่ม^O^แต่ว่าฉันจะต้องไปอยู่ที่บ้านกับแม่ T^T
เรื่องมันคงไม่วุ่นวายขนาดนี้หรอกถ้าเมื่ออาทิตย์ก่อนแม่ไม่โทรมาหาฉัน Y^Y พูดอีกมันก็เศร้าอีกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แม่เพิ่งโทรมาบอกว่าต้องการให้ฉันไปอยู่ด้วยแต่ว่าเมื่อ2ปีก่อนแม่ยังไล่ฉันมาอยู่กับยายเลยแล้วตอนนี้อะไรกันจู่ๆแม่ก็บอกว่าอยากให้ฉันไปอยู่ด้วย T^T
จะทำไงได้ล่ะแม่เป็นคนจะเอาอะไรแล้วก็ต้องเอาให้ได้ด้สิ
โอ๊ย.............คิดแล้วมันน่าปวดหัว
เอาน่าคิดซะว่าไปอยู่กับเเม่เเล้วมันอาจจะดีก็ได้ ^O^
ใช่ แต่ว่าฉันจะคิดถึงเธอทุกวันเลยนะ ฉันเอามือไปจับมือแฟร์เอาไว้แล้วส่งยิ้มสดใสไปให้แฟร์
แล้วเธออย่าลืมโทรมาหาฉันบ่อยๆด้วยนะยัยเพื่อนบ้ายังจะมายิ้มอีกคนกำลังเศร้าๆ แฟร์พูดขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทางโกรธๆ
อย่าโกรธฉันเลยนะ แฟร์ผู้น่ารัก ^^ ถ้าเธอโกรธแล้วจะเกิดริ้วรอยบนใบหน้าของเธอเต็มไปหมด
แน่นอนอยู่แล้วฉันจะโทรมาหาเธอบ่อยๆ แต่เธอต้องจ่ายค่าโทรศัพท์ให้ฉันด้วยนะ ฉันพูดพร้อมฉีกยิ้มไปให้แฟร์อีก
นี่ยัยซิลเธอจะมาแซวฉันอีก
ฉันค่อยๆเอามือของฉันไปโอบร่างเล็กๆของแฟร์เอาไว้คิกๆ ^^
ตอนนี้ฉันยงคงยืนกอดกับแฟร์ที่ท่ารถอยู่และฉันกับแฟร์ก็ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมาสักคำ
ฉันรู้สักว่าที่บ่าของฉันมันมีอะไรเปียกๆอยู่ฉันก็เลยค่อยๆเอามือผลั่กแฟร์ออกจากตัว
แฟร์ร้องไห้ทำไม ฉันถามแฟร์เพราะตอนนี้หน้าของแฟร์มีคราบน้ำตาไหนรินออกมาเต็มหน้าไปหมด
....................... แฟร์ได้แต่สายหัวไปมาไม่ยอมพูดอะไรสักคำจนกระทั่ง
ฉัน.....คิดถึงเธอนะ แฟร์พูดด้วยเสียงแผ่วเบาแล้วแฟร์ก็กอดฉันไว้แน่นอีกครั้ง
ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน ฉันพูดกระซิบเบาๆที่ข้างๆหูของแฟร์
" เธอไปอยู่ในเมือง ระวังตัวด้วยนะไม่ใครไว้ใจได้หรอก "
" จ้ะๆ ฉันจะจำไว้ "
" อือ "
ฉันไปแล้วนะ ฉันค่อยๆเดินไปหายายที่รออยู่ และหันหลังมายิ้มพร้อมกับโบกมือให้แฟร์
แฟร์ค่อยๆยิ้มแล้วโบกมือตอบกับมาให้ฉัน
" อย่าลืมมาเยี่ยมกันบ้างนะ เเล้วถ้ามีโอกาสฉันจะไปหาเธอ "
" อื้ม จะรอนะ "
พอฉันพูดจบฉันก็หันหลังกลับและเดินไปหายายที่กำลังรออยู่โดยทิ้งแฟร์ไว้ขางหลัง
ซิล เสียงยายเรียกชื่อฉันมาแต่ไกล
ฉันรีบวิ่งอย่างรวดเร็วไปหายายที่กำลังยืนรอฉันอยู่ ยายจ๋า............^^หนูรักยายมากเลยแต่ว่าวันนี้หนูจะต้องไปอยู่กับแม่แล้ว
ซิลหนูไปอยู่กับพ่อแม่แล้วอย่าลืมมาเยี่ยมยายหรือโทรมาหายายบ้างนะ ยายคิดถึง ยายพูดล่ำลาฉันก่อนที่ฉันจะเดินทางไปอยู่กับพ่อแม่
ค่ะแล้วหนูจะมาเยี่ยมและก็โทรมาหาคุณยายบ่อยเลยดีไหมคะ ฉันพูดอย่างสดใสแล้วก็ส่งยิ้มให้ยายอย่างอ่อนโยน
อ่ะนั่นรถเมล์มาแล้ว หนูไปก่อนนะคะ ฉันโบกมือลายายแล้วส่งยิ้มกว้างไปให้ยายแล้วฉันก็ค่อยๆเดินสะพายกระเป๋า
ที่ใส่สัมพาระใบใหญ่ขึ้นไปบนรถเมล์
บนรถเมล์ สาย 16.1/45-17
นี่.............รถเมล์หรือตลาดเนี่ยทำไมคนมันเยอะยังกะมดฉันค่อยๆกวาดสายตามองดูหาที่นั่งว่างบนรถเมล์คันใหญ่
เอ๊ะ.......นั่น! มีที่ว่างอยู่ด้วย ฉับรีบไปนั่งตรงที่นั่งตรงท้ายรถเมล์ที่ว่างอยู่
เมื่อฉันนั่งเสร็จเรียบร้อยฉันนั่งคิดถึงเรื่องราวความทรงจำดีๆที่มีกับยายและแฟร์รวมทั้งเพื่อนๆทุกคนด้วย
ตอนนี้ยายกับแฟร์คงจะยืนกอดกันร้องไห้แล้วแน่ๆโธ่ แฟร์ที่น่าสงสารฉันต้องปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแล้วล่ะสิ
แต่ว่าฉันจะคิดถึงเธอกับยายทุกวันเลยไม่ต้องห่วงนะฉันหยิบรูปถ่ายที่ตัวเองถ่ายไว้กับแฟร์จากกระเป๋าขึ้นมาดูแล้วบ่นพึมพำกับตัวเองไปตลอดทาง
ฉันหวังว่าถ้าได้กลับไปบ้านมันคงจะมีความสุขมากแน่เลยล่ะ..............อ๊าย ! อยากไปถึงบ้านเร็วๆจังอยากมีชีวตที่แสนสงบสุขกับครอบครัวที่รัก( ความจริงครอบครัวฉันค่อนข้างจะบ้าบอ)...........ว้าวมันเป็นสิ่งที่ดีมากเลย
โอ้...เย....โอ...เย....โอ้ๆเย้โอเยโอเย
รถเมล์คันนี้แล่นโครงเคลงพาร่างของฉันไปเรื่อยๆ ผ่านตึกและบ้านคนเยอะแยะ ในที่สุดรถเมล์ก็แล่นมาถึงที่ที่ฉันคุ้นตา
ว้าว!.......บรรยากาศที่นี้เปลี่ยนไปมากเหมือนกันและมีสิ่งก่อสร้างขึ้นมาใหม่ที่ฉันยังไม่รู้จักอีกเยอะแยะ
ไอ้ร้านเกมนั่น!ตอนฉันอยู่ที่นี้มันก็ยังไม่มีเลยนี้นาสงสัยจะเพิ่งสร้างไหม่มั้ง
ฉันยังคงมองสิ่งต่างๆที่รถเมล์แล่นผ่าน
และแล้วรถเมล์ก็มาจอดลงที่ป้ายรถเมล์ จิงสิฉันต้องลงที่ป้ายนี้แล้วเดินไปอีกหน่อยก็จะถึงบ้าน ^O^
ฉันรีบเดินสะพายกระเป๋าลงจากรถเมล์ที่คนอยู่กันอย่างยุบยับราวกับมด
เอาล่ะ !! สูดอากาศที่นี้เข้าให้เต็มปอดเลยดีกว่า^^ ช่างมีความสุขอะไรอย่างนี่นะ
ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ฉันค่อยๆมองสำรวจไปรอบๆตัว
อะไรเนี่ย !ไม่มีใครมารับฉันที่ป้ายรถเมล์นี่สักคน ฉันยืนบ่นในขณะที่สายตาของฉันมองหาแม่เเละน้องชายไปทั่วป้ายรถเมล์
ใช่สิ !ฉันมันคงเป็นคนไม่สำคัญแม่กับซีถึงไม่ยอมมารับ T^T
ช่างเถอะฉันไปเองก็ได้.....บ้านจ๋าฉันกำลังจะไปหาเธอเเล้วนะ ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วฉันก็ค่อยๆสะพายกระเป๋าเดินไปยังที่บ้าน
ฉันหยิบแผนที่บ้านที่จดมาจากแม่ขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วฉันก็พิจรณาแผนที่อยู่นานก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าฉันควรจะเดินไปตรงไหนดีเพราะที่นี้เปลี่ยนไปเยอะมากๆ
ฉันเคยมาอยู่ที่บ้านมาเเค่ไม่กี่เดือนเองนอกนั้นชีวิตของฉันจะอยู่กับยายมากกว่า ^O^
ตอน ม.ต้นฉันจำได้ว่าเกรดฉันออกมาไม่ดีเเม่ก็เลยบอกให้ฉันมาอยู่กับยาย เพื่อไม่ให้ฉันเเอบหนีไปเที่ยวเเต่ว่าตอนนี้เเม่กลับโทรมาหาฉัน =_=ฉันปรับตัวเข้ากับยายได้เเล้วเชียวเเม่นะเเม่
ฉันค่อยๆเดินบนทางเท้าแล้วตรงข้างๆทางมีคนมาขายของเยอะมากมายและข้างๆตัวฉันก็มีเด็กนักเรียนใส่เครื่องแบบ
มาเดินเบียดเสียดกับฉันเยอะแยะฉันสงสัยจังว่าทำไมช่วงนี้มันเป็นเวลาปิดเทอมไม่ใช่หรอเเล้วเด็กพวกนี้ทำไมยังไส่ชุดนักเรียนอยู่ล่ะเนี่ย=_=
ว๊าย!........ที่นี้มันอะไรกันคนเยอะเป็นบ้าเลย _ _^^
แต่ว่ามันไม่มีคนที่ฉันรู้จักเลยแม้แต่คนเดียวน่ะสิO_O
ฉันยังคงเดินสะพายกระเป๋าปะปนกันคนที่ไม่รู้จักไปเรื่อยๆ
นี่เธอ อ่ะ ฉันให้ !! ผู้หญิงที่มัดผมยาวๆของเธอไว้ข้างหลังยื่นกระเป๋าใบเล็กสีดำมีลายเหลืองคาดมาให้ฉัน _ _^
ฉันไม่รูจักยัยนี่นะ!!!ในชีวิตฉันไม่เคยเห็นหน้ายัยคนนี้มาก่อนด้วยแล้วทำไมยัยคนนี้ต้องมายัดเยียดกระเป๋าให้ฉันด้วยล่ะ
ฉันควรทำไงดีทำไงดี.......>_<
เอาของเธอคืนไปซะ ฉันพยายามที่จะคืนกระเป๋าใบนั้นให้กับยัยผู้หญิงคนนั้นแต่เธอก็รีบวิ่งหนีฉันไปเลย
อะไรกันวะ _ _" คนเมืองนี้นี่มันแปลกๆจริงๆ ฉันยังคงถือกระเป๋าใบนั้นไว้ในมือพร้อมกับเดินหาผู้หญิงคนนั้นไปทุกที่
นี่เธอ ! เพราะเสียงดังจากด้านหลัง ทำให้ฉันที่กำลังยืนสะพายกระเป๋าอยู่หันหลังไปดูด้วยความแปลกใจ
ผู้ชายตัวสูงยังกะเสาไฟฟ้า ผมสีดำสะพายกระเป๋าสีเทา เค้าคงจะอายุพอๆกับฉัน เพราะว่านายเสาไฟฟ้านั่นใส่ชุดนักเรียนม.ปลาย
แต่ว่าให้ตายพระเจ้าช่วย.....กระบวยแตก.........นายเสาไฟฟ้านี้คงทักคนผิดแล้วล่ะฉันไม่เคยรู้จักนาย !!!>_<
นายทักคนผิดแล้วล่ะฉันไม่รู้จักนายมาก่อน _ _"
ไม่ผิดหรอกๆๆ เธอคือคนของเวฟใช่มะ
อ้าวเวร!!!....ไรวะใครคือคนของเวฟกันฉันหรอ !!! ฉันชื่อ ซิล ตังหากซิลซิลซิลเข้าใจไหมนายเสาไฟฟ้า6ฟุต
นายความจำเสื่อมหรอฉันไม่ใช่คนของเวฟ เเวบ อะไรนั่น
เธอถือกระเป๋าของใครอยู่ นายเสาไฟฟ้าถามฉันพร้อมกับสายตาของเขาที่จ้องกระเป๋าของผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่ให้ฉัน
แน่นอนมันไม่ใช่ของนาย.......เฮ้ย!!หยุดจ้องกระเป๋าเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวกระเป๋าท้องกันพอดี !! - -^
จะอะไรก็ช่างไปกับฉันหน่อยเถอะ และนายเสาไฟฟ้าก็ใช่กำลังมหาศานดึงแขนฉันให้เดินไปตามเขา
โอ๊ย...........อะไรเนี่ยฉันคิดว่าฉันกำลังจะกลับบ้านนะ _ _^^^
นายมาลากฉัน.คอยดูแล้วเราจะได้เห็นดีกันฉันจะจับนายเเล้วจัดการถีบลงไปในเตาไมโคเวฟเลย)-(
นายจะลากฉันไปไหนฟะ ฉันตะโกนขึ้นในขณะที่นายเสาไฟฟ้าดึงแขนฉันไปชนกับอะไรบางอย่าง
ฉันหันไปมองสิ่งเมื่อกี้ที่ฉันเพิ่งชนมันไป ด้วยความแปลกใจเป็น ผู้ชายใส่เครื่องแบบนักเรียนเหมือนนายเสาไฟฟ้า
กำลังยืนเอามือกอดอกแล้วทำน่าบึ่งมาใสฉัน
เฮ้ย ! คนนี้ใช่ป่ะวะที่ขโมยกระเป๋าแกฉันไปตามจับตัวยัยนี้ตามที่แกสั่งแล้ว นายเสาไฟฟ้าพูดออกมาด้วยท่าทางที่ดีอกดีใจเต็มที่o_O
อะไร ฉันเนี่ยนะ ไปขโมยกระเป๋าฮ่า ฮา ฮ่าตลกสิ้นที่คนที่นี้ท่าทางแปลกๆกันทุกคน
ไอ้พวกนี้ท่าทางจะบ้ามาใส่ร้ายฉันว่าขโมยกระเป๋า !!!
นี่ๆ เข้าใจผิดหรือเปล่าฉันไม่ได้ไปขโมยของใคร
อย่ามาทำไก๋ส่งของที่เธอขโมยมาซะดีดี นายเสาไฟฟ้าส่งเสียงออกมา
นี่นาย!!หัดแคะหูซะบ้างนะฉันบอกว่าฉันไม่ได้ขโมย _ _^^ ฉันเริ่มส่งเสียงดังไปที่พวกกลุ่มที่นายเสาไฟฟ้ายืนอยู่
ยัยโจรขโมยกระเป๋า ผู้ชายที่ฉันเดินชนแหกปากพูดขึ้น
นี่ๆ ใครไปขโมยกระเป๋าของนายบอกไว้ก่อนหน้านายฉันยังไม่รู้จักเลย
นายนี่มันยังไงเนี่ย!! มาว่าฉันเป็นโจรขโมยกระเป๋า_ _" สงสัยจะบ้า
นายนี่มันขวานผ่าซากซะมัด !!
เธอต้องขโมย
ไม่ _ _^
ขโมย
ไม่ _ _^
ขโมย
ไม่ _ _^^
ขโมย
ไม่ _ _^^
ขโมยแน่
นายมีหลักฐานอะไรมีทราบ _ _ ^^^
...................
กระเป๋าที่เธอถืออยู่ไง
อะไรกระเป๋าใบนี้มันไม่ใช่ของนายมันเป็นของผู้หญิงคนนึงที่มาฝากฉันไว้ตังหาก
อ๊าก...........สวรรค์ทำไมลงโทษให้ฉันต้องมาเจอคนพวกนี้ด้วย Y^Y
นี่ !!!เอากระเป๋าฉันคืนมา นายขวานผ่าซากพูดขึ้นด้วยท่าทีโมโห
ไม่ มีวัน ฉันพูดเสียงดังสุดขีดเท่าที่ฉันจะทำได้
ตอนนี้ฉันกำลังโมโหสุดขีดโธ่เอ๊ย !! นึกว่าย้ายมาอยู่กับแม่ที่นี้แล้วจะเจอแต่เรื่องที่มีความสุข _ _^
ยัยโจรขโมยกะเป๋า นายขวานผ่านซากพูดแล้วเขาก็เลิกคิ้วข้างหนึ่งจองมองหน้าของฉัน
อะไร.......นายเรียกฉันว่าโจรขโมยกระเป๋างั้นหรอ )-(
ใช่ นายขวานผ่าซากตอบอย่างไม่ใส่ใจ
อะไรเนี่ยฉันไม่ได้ชื่อ โจรขโมยกระเป๋านะอ๊ายยยยยย..............ฉันอยากจะบ้าตาย >_<จิงสิ.....ฉันควรจะซัดนายขวานผ่าซากนี่ซักหมัดสองหมัดดีไหมเนี่ย....เเต่ว่าฉันเพิ่งย้ายมาถ้าขืนทำเรื่องพวกนี้....ฉันต้องตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในบ้านเเน่ๆ>_<
แล้วจู่ๆนายขวานผ่าซากก็ขมวดคิ้วของเขาเข้าหากันแล้วก็จองมองมาที่ฉันพร้อมกับพูดว่า
นี่ยัยโจรขโมยกระเป๋า ตอนนี้กี่โมงแล้ว!!!
อะไรฟะนายขวานผ่าซากนี่มาถามเวลากับฉันทำไม !!! นาฬิกาก็ไม่หัดใส่สงสัยบ้านจะอยู่หลังเขาแน่ๆ
ตอนนี่ก็ บ่ายโมง ครึ่ง ฉันบอกนายขวานผ่าซากไป
แล้วจู่ๆก็มีผู้ชายที่มีทรงผมสกินเฮดและก็ใส่เครื่องแบบเหมือนกันนายเสาไฟฟ้ากับนายขวานผ่าซากวิ่งตรงมายังนายขวานผ่าซากที่ยืนอยู่
เฮ้ย !!ไ-อ้เด็กโรงเรียนเซ็นริวมาหาเรื่องพวกเราอีกเเล้วเว้ย นายสกินเห็ดตะโกนเสียงดัง (( จากสกินเฮดเป็นสกินเห็ด ))
มันกล้ามากไปเว้ยพวก !! นายขวานผ่าซากส่งเสียงโหดออกมาแล้วนายขวานผ่าซากก็หันมาพูดกับฉันว่า
ฉันไปก่อนนะ.........แล้วอย่าลืมเอากระเป๋าฉันมาคืนล่ะ หลังจากที่นายขวานผ่าซากพูดจบเขากับนายเสาไฟฟ้า6ฟุตและก็นายสกินเห็ดก็ค่อยๆเดินออกไปจากสายตาฉันเข้าไปปะปนกันผู้คนที่แน่นขนัด
ฉันได้ยินเสียงของนายเสาไฟฟ้า6ฟุตดังมาตอนที่เขาค่อยๆเดินออกไปว่า
" เลือด !! วันนี้มันต้องได้เห็นเลือด "
อ๊าก.....ตายล่ะหว่าเเจ๊คพอตเเตก!! ^"^ พวกนายกำลังพูโอะไรนะ เลือด !! _ _^ฉันไม่เข้าใจเลยว่าพวกนายกำลังอะไรทำอะไรกันน่ะ ซิลเธอคิดในเเง่ดีไหวพวกนัอาจจะไป.......ไป......
กินลาบ....น้ำตก....ส้มตำ....ซกเล็กก็ได้ ^O^
เเต่หวังว่าประชากรของโลกคงจะไม่ลดลงไปอีกนะ (_ _ ) ( - -)
-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*--
**เอามาไห้เพื่อนๆที่เข้ามาเยี่ยมชมได้อ่านกันนะค่ะ นำมาจากเว็บของแจ่มใสค่ะ ^^ ยังไงก้อช่ายเม้นท์ด้วยนะค่ะ
